• Wedstrijdverslag S.V. Oostrum 3 - Olympia'18 4

    Na vorige week in eigen huis de punten op zak gehouden te hebben nu voor het eerst een uitwedstrijd op de planning, half 9 aanwezig bij de Baronie en zelfs de pausmobiel was op tijd, weliswaar maar net. Overigens wordt dit vehicle ook ingezet voor graftakkenbezorging, dat hebben we gemerkt, er stonden er een aantal op het veld :-).
    Na een amusante rit, via een kleine navigatiefout aangekomen op het sportpark van de lokale S.V. Oostrum. Het gras was groen, de kantine corona proof en de mannen uit Boxmeer hadden netjes twee kleedlokalen toebedeeld gekregen.
    Op na de wedstrijd, na de immer teleurstellende boodschap dat niet alle 16 konden starten in de basis stonden er klokslag 11 in het veld. De kerktoren op de achtergrond dacht er evenwel anders over, die was stuk.
    Na de eerste schermutselingen, waarbij de gastheren nadrukkelijk het spel over lieten aan de Geitenbokken en enkel op de omschakeling loerden, was daar toch nog verrassend uit het niets de 1-0, de met nummer 14 getooide roodwitte was een plaag voor defensie en 1-0.
    Daarna brak echter het momentum voor de blauwwitte brigade aan. Via enkele soepele aanvallen wisten zij nog voor de rust de stand om te keren in een op dat moment terecht 1-2 voorsprong. Wie ander dan Kevin stond twee keer aan het einde van vloeiende Olympia aanvallen als ware het een tsunami van kansen.
    De in het lichtblauw geklede leidsman (tip: zal het arbitrage corps in Boxmeer ook zeker niet misstaan) vloot voor de rust alwaar thee en jazeker, Ranja klaar stond. Laat ik het zo stellen, van de thee is nagenoeg geen gebruik gemaakt.
    Daar waar voor de rust de Boxmerenaren vloeiend aanvalsspel lieten zien, werd door de mannen uit het Limburgse na de rust uit een ander vaatje getapt. Helaas geen bokbier, daar is het nu wel het seizoen voor.
    Via twee niet immer goed verdedigde situaties en geluk waarmee je eigenlijk beter een staatslot kan kopen stond het binnen no time opeens 3-2. En ondanks dat de doelpunten wat gelukkig waren, onterecht zeker niet op dat moment.
    Wat wel heuglijk was aan dit moment, dat Joost na anderhalf jaar zijn rentree heeft gemaakt. De knalgele schoenen nog niet verkleurd, talent nog niet afgenomen en conditie ook niet.
    Om de wedstrijd te keren, was wederom een staaltje tactisch vermogen van de leiding noodzakelijk. Supersub Nicky uit de dug out gestuurd en ja hoor, waar niemand op zou lopen, doet de man met de conditie van circa 30 minuten, dat wel. 3-3.
    De wedstrijd leek daarmee gespeeld, maar toch was daar opeens de 4-3. Een moment van onachtzaamheid was genoeg.
    De seconden tikten door en de wedstrijd ging naar het einde. Als ware het PSV, een wedstrijd is pas gespeeld als de scheidsrechter voor het laatst fluit (ben er overigens niet trots op) was daar met het scheiden van de markt toch nog de 4-4. Wederom goudlokje Nicky na een scrimmage voor de goal als eerste weer in de benen om de gelijkmaker in te tikken.
    Doordat de scheidsrechter nog enige tijd bij trok, hadden zelfs Randy en Mik nog de winnende op de schoen, helaas zat dat er niet meer in.
    Conclusie: bovenaan naar twee speelronden, 8 voor, 7 tegen. Bij het vierde is altijd wel wat te beleven.